paixases-de-pan

Paixases de pan

Ed. Bourel, 2013
Pp: 50

Unha vez tiven un Saltaparedes
fillo dun Saltaparedes
e pai dun Saltaparedes,
neto, bisneto e tatataraneto dun
Saltaparedes
pequeno coma todos os Saltaparedes,
e con fendas nos ollos
para gardar as estrelas da noite.
O meu Saltaparedes é tan pequeno
que me cabe riba do dedo dunha man.
Aínda que non poidades velo
el mira para vós
cos seus ollos pequenos
no seu corpo pequeno.
No meu Saltaparedes todo é pequeno,
agás as pernas,
porque o meu Saltaparedes é todo pernas.

Un día abrín a man
para que comprender como era de certo
a fisonomía do meu Saltaparedes.
-Pero se aí non hai nada –díxome a xente.
Aloumiñei o meu Saltaparedes
para que non se ofendese por igualalo co nada.

El sorriu contento por ser o meu Saltaparedes.
Hoxe sei que ao meu Saltaparedes
lle abondaba como recompensa
arrincar faíscas de alegría nos meus ollos,
porque o meu Saltaparedes,
coma todos os Saltaparedes,
vive da ilusión de ser un Saltaparedes,
aínda que a xente diga
que os Saltaparedes non son nada.
Porque os Saltaparedes,
sen ser nada,
coas súas patas tan longas
poden saltar todas as paredes.

(…)

Pero o meu Saltaparedes
tiña unhas pernas tan longas
que un día empolicou nas paredes
que pechan o noso vilar de nove casas de
granito
e marchou de viaxe.
Antes de partir
deitoume na man
unhas botas de sete leguas.